USA 2

Carpe Diem

Mn neef, Pieter zou al snel vertrekken naar huis uit Billings maar ik zat ik wat vast daar. Voornamelijk omdat Bilings een beetje in het midden van niets ligt. Het plan was naar Portland te trekken, terug naar de kust, teurg naar de stad, terug naar the big city life!
Vliegen en een bus bleken echter nogal prijzig en toen dacht ik terug aan een tip die ik gekregen had onderweg;Craigslist.
Daar poste ik een berichtje om eventueel met iemand mee te rijden en zo de kosten van het vervoer te delen.
Diezelfde avond had ik al antwoord. Diem reed naar Portland en ik kon met hem mee, de volgende morgen zou hij naar Portland rijden, enige probleem is dat hij vertrok uit Missoula ipv Billings.
Ik belde hem of dat mogelijk was in de korte tijdsspanne, en hij vertelde me dat hij 1 dag later vertrok en ik dus tijd genoeg had en hij zou zelfs een slaapplaats voor mij regelen in Missoula!
Dus ik de volgende morgen met de bus naar Missoula en daar, na het wachten op mijn bagage met een stel hippies meegereden naar hun huis. De 'hippies' waren Diems vrienden en ik was welkom om bij hen te logeren. Ik bleek niet de enige die op bezoek was. Er waren nog 3 vrienden op bezoek en er was het gezelschap van 3 honden en 2 katten.
Samen keken we naar Taxidriver en ondertussen ging het pijpje rustig rond.
Thee hoort er natuurlijk ook bij en de keren dat ik 'selfsustainable' heb horen vallen zijn niet op twee handen te tellen. Heel vriendelijke mensen en een niet al te harde vloer en dus was ik best uitgeslapen de volgende morgen wanneer Diem me kwam oppikken om te vertrekken.
Er waren nog twee gasten bij die ook meereden, dus het werd een goede deal.
De gasten waren OK, de auto leek wat minder; Diem had hem meegenomen naar Burning Man en de auto was nog halfgevuld met het zand van de playa aldaar. Ook een botsing met een hert had zijn sporen nagelaten...alsook de tands des tijds...ik denk dat ik gerust kan stellen dat het een gammel wrak was dat met haken en ogen aan elkaar hing.
Maar rijden deed het, al ging het berg op nogal moeizaam. Omdat het een manuele versnellingsbak was, werd ik ook verzocht een stuk van de weg voor mij te nemen, want de andere gasten konden daar niet mee overweg.
Na een rit van ongeveer acht uur kwamen we dan toch veilig aan in Portland.
Een rit met veel stiltes, een rit met wat beleefdheids praat, een rit met wat weed voor de mannen en daarna wel een paar opzienbarende wereldbeelden en verhalen over eerdere visioenen, een rit van korte pitstops aan tankstations en vooral veel rijden.
Afgezet aan het station en van daar was het nog maar een korte wandeling naar het hostel.
Daar bleek echter geen plaats, zodus terug de baan op en dan maar mn intrek genomen in een hotel en daar een deel van het uitgespaarde geld ineens maar over de balk gegooid.


nog foto's van amerika; niet gerelateerd tot het verhaal!
just watch!

http://www.new.facebook.com/album.php?aid=37994&l=f46ed&id=662728957